Mr.Brightside View my profile

เรื่องสั้น-สั้น: ฮีทเตอร์

posted on 13 Nov 2012 14:58 by misterbrightside directory Fiction
ฉันขี้หนาว

แค่อากาศเย็นลงครึ่งองศาฯ ก็ทำให้ฉันหนาวเสียดกระดูก ฉันจึงต้องพกเสื้อกันหนาวอยู่ตลอดเวลา มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ฉันพกเพียงผ้าคลุมไหล่ เนื่องจากมันดูเก๋กว่าที่จะแบกเสื้อหนาๆ ติดตัว ผลลัพธ์คือฉันไข้ขึ้นเพราะน้องที่ทำงานปรับแอร์แรงเกินไป

'ต้องประมาณกี่องศาฯ คุณถึงจะอยู่ได้' ผมถามหล่อน

ฉันจะไม่แสดงอาการ หากอยู่ในอุณหภูมิห้องพอดิบพอดี หรือร้อนกว่านี้ก็ยังใช้ได้ แต่อย่างที่ฉันบอกคุณไปแล้ว ถ้าต่ำกว่าอุณหภูมิห้องนิดเดียว ฉันมีสิทธิ์ล้มหมอนนอนเสื่อ

'ร่างกายคุณพิเศษ' ผมพยักหน้ารับทราบ เลือกใช้คำอย่างประณีต เลี่ยงคำว่า 'ผิดปกติ' เป็น 'พิเศษ' แทน ฟังแล้วหรูหราในความรู้สึก

ร่างกายฉันผิดปกติ- ฉันทราบ ('พิเศษครับ' เขาแย้งฉันอย่างนุ่มนวล) จำใจต้องพกเสื้อกันหนาวอยู่ตลอดเวลา ฉันเกลียดวันที่ฝนตก มันทำให้อากาศเย็น ทั้งยังชื้นแฉะเกินทน พอกลับถึงบ้าน ฉันต้องรีบผลัดผ้า ไม่อย่างนั้นจะเป็นปอดบวม ฉันยอมรับว่าท้อแท้และอับอายกับโรคประหลาดของตัวเอง ไปปรึกษาคุณหมอหลายคน หลายโรงพยาบาล แต่พวกเขาส่ายหน้า บอกว่ารักษาฉันไม่ได้

'อืม... คุณคิดว่าสาเหตไม่ได้มาจากร่างกายอย่างนั้นหรือ' ผมถามเธอ พลางบังคับไม่ให้ตัวเองหาว เรื่องราวน่าเบื่อง่วงนอน ผมยอมรับโดยไม่ปิดบัง

ฉันเริ่มสิ้นหวัง จนวันหนึ่งฉันได้เจอเขา อบอุ่นจนร้อน เหมือนพกฮีทเตอร์ไว้ตลอดเวลา โรคขี้หนาวของฉันบรรเทาลง จนในที่สุดก็หายไป- หายจนหมดจด มันว่างเปล่าราวกับได้ปลดเปลื้อง ฉันรู้ในทันทีว่าร่างกายฉันไม่ได้ผิดปกติ

'คุณจึงมาอยู่ที่นี่' ผมเลิกคิ้ว นึกว่าหล่อนอยู่ในใจ กว่าจะเข้าประเด็นได้ก็นานโข

ฉันมีความสุข ไม่ต้องพกเสื้อกันหนาว เขาอบอุ่นเพียงพอ ('ค่อนข้างเร่าร้อนยามอยู่กันเพียงสองคน' ฉันพึมพำ ไม่รู้ว่าเขาได้ยินไหม) เหมือนพระมาโปรด ฉันหลงเขาหัวปักหัวปำ ต้องใช้คำว่าหลง เพราะมันเกินกว่ารัก จนกระทั่ง...

'เขาจากคุณไป...' แม้จะอยากพูดคำว่า 'ทิ้ง' แต่ผมก็ระงับปากได้

เขาจากฉันไป... ทิ้งฉันให้โดดเดี่ยว โรคขี้หนาวกลับมาอีกครั้ง คราวนี้หนักหนาเกินทานทน ขนาดน้ำตายังแข็งเป็นเกล็ด ฉันสวมเสื้อกันหนาวหลายชั้น ทบผ้าพันคอหลายทบ ความหนาวก็ไม่เคยเจือจาง หนาวเสียดกระดูก ไม่อยากกระดิกกระเดี้ย ฉันปาดน้ำตาเกล็ดน้ำแข็ง โหยหาความอบอุ่นจนใกล้จะเป็นบ้า ('ฉันทึ้งผมตัวเองเพื่อบรรเทา แต่ฉันไม่ได้บ้านะคะ' ฉันเสริมอย่างเหม่อลอย ก่อนรู้ว่าไม่ควรพูดออกไป) ฉันนอนทรมานอยู่นาน ในคืนหนึ่งฉันจึงคิดได้ว่า สิ่งที่ฉันต้องการคืออ้อมกอด

'ครับ' ผมรับ ทำท่าเหมือนใส่ใจ กลัวเหลือเกินว่าจะเผลอสัปหงก

ความอบอุ่นมาจากอ้อมกอด ผู้ชายที่อบอุ่นจนร้อน ('และเร่าร้อนยามอยู่กันเพียงสองคน' ฉันตะครุบปากตัวเอง) ฉันจึงโทรหาคุณ เพื่อรับการปรึกษา

'ครับ' ผมพยักหน้า รายที่สิบสามแล้วหรือ

ฉันเลือกคุณเพราะคุณสัญญาว่าจะไม่วิพากษ์วิจารณ์ และวันนี้คุณก็ทำได้เป็นอย่างดี

'ผมไม่ใช่จิตแพทย์' ผมพูดติดตลก

ฉันทราบค่ะ

'ผมรับฟังคุณแล้ว ยินดีที่ได้รับใช้ครับ'

ค่ะ ฉันหนาวเหลือเกิน หนาวเหน็บเวิ้งว้าง ได้ยินเสียงลมหวีดหวิวจากช่องอกชัดเจน

'นั่นเป็นสาเหตที่คุณมาพบผม'

ใช่ค่ะ ได้โปรดกอดฉันที เป็นทางรักษาเดียวที่ฉันนึกได้ หลังจากนั้นฉันจะจ่ายให้คุณ ตอบแทนความสงบเงียบและไม่พร่ำพูด

'ครับ' ผมเดินอ้อมโต๊ะไปกอดเธอ ลำบากหน่อยที่ต้องโอบคนที่สวมเสื้อกันหนาวประมาณสิบชั้น

อบอุ่นจัง...

'...'

คราวหน้าฉันจะโทรหาคุณอีก บริการของคุณดีเยี่ยมไร้ที่ติ

'ครับ' ผมตอบนิ่งๆ ก่อนผละออกจากหล่อน- ลูกค้าผู้มีสีหน้าอมทุกข์ เหมือนหน้าหนาวไม่เคยผ่านพ้นไปจากใจ

แล้วพบกันใหม่ค่ะ

'เดี๋ยวครับ' ผมร้องเรียกหล่อน แปลกใจตัวเองเล็กน้อย 'ผมมีคำแนะนำแถมให้ ไม่คิดเงินแต่อย่างใด'

คะ

'คุณลืมกอดตัวเอง'.

Comment

Comment:

Tweet

จบได้เเจ๋วมาก Hot! Hot! Hot! Hot!

#1 By BPPBPP8 on 2014-10-05 22:09

Recommend