Mr.Brightside View my profile

เวลาที่ไม่เท่ากัน

posted on 10 Aug 2012 09:40 by misterbrightside directory Fiction

          ภวิลนั่งอยู่ในร้านกาแฟ

          เขากำลังนั่งเหม่อถึงอนาคตที่ไกลออกไป สมองกำลังทำหน้าที่ฟุ้งซ่านอย่างเต็มอัตรา เขาเลือกที่นั่งที่สามารถมองออกไปนอกร้านได้ มือข้างหนึ่งเท้าคาง ส่วนอีกข้างหนึ่งกำปากกาไว้หลวมๆ

 

          ไม่มีไอเดียออกมาจากหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า

 

          เขานั่งเหม่ออยู่อย่างนั้น จนน้ำแข็งในแก้วกาแฟเริ่มละลาย ไอเย็นควบแน่นรอบตัวแก้วพลาสติก ก่อนไหลลงมารวมกันตรงส่วนฐาน มันแผ่ขยายออกไปจนจรดขอบสมุด

          กระนั้นเขาก็ยังไม่ขยับเขยื้อน

 

          ไม่มีไอเดียออกมาจากหัวสมองที่ว่างเปล่า

 

          “พี่… เอาม็อคคาอีกแก้ว” ภวิลร้องสั่งกาแฟ ราวกับว่ามันจะช่วยเร่งไอเดียออกมาได้มากขึ้น

          ห้านาทีผ่านไป…

          จนถึงสิบนาทีนับเนื่อง

 

          ไม่มีไอเดียออกมาจากสายตาที่ว่างเปล่า

 

          ภวิลเริ่มลุกลี้ลุกลน เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู เข็มสั้นและเข็มยาวบนหน้าปัดตะโกนบอกว่า ‘ขณะนี้เป็นเวลาสี่โมงครึ่งแล้ว! อะไรวะ นั่งคิดมาค่อนวันแล้วยังไม่ได้ เวลามันเดินเร็วนะโว้ย!’

 

          ต้องรีบแล้ว

          ต้องรีบแล้ว

          ต้องรีบแล้ว… เขาตะโกนในใจเสียงดังลั่น

 

          “เฮ้อ…” ในที่สุดภวิลก็ยอมแพ้ในเวลาห้านาฬิกาสี่สิบนาที เขาเอนตัวไปทางด้านหลัง ยืดเขนจนสุด และบิดตัวไปมาเพื่อไล่ความเมื่อยขบ เขาดูดกาแฟจืดเข้าโพรงปาก ลิ้นรับรู้รสชาติที่ฝาดเฝื่อน ก่อนปิดสมุดลง เพื่อสนทนากับเจ้าของร้านอยู่ครู่หนึ่ง

          ชั่วเวลาแห่งความรู้สึกผ่านไปไม่นาน… ภวิลรู้สึกดีขึ้น ดนตรีอะคูสติกดังคลอเบาๆ มันค่อยๆซึมแทรกเข้าไปในห้วงอารมณ์ ก่อนที่จะแผ่ซ่านจนอบอวลอยู่ในชั้นบรรยากาศ

          เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู

          น่าแปลกที่คราวนี้มันกระซิบบอกว่า ‘ขณะนี้เป็นเวลาหกโมงพอดี…’

          ภวิลนั่งคุยกับเจ้าของร้านมายี่สิบนาทีแล้ว เป็นยี่สิบนาทีที่ผ่านไปช้าๆ และทำให้สมองปลอดโปร่ง

          เขามองออกไปนอกร้าน อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ซึ่งส่วนมากกำลังก้าวเดินอย่างเร่งร้อน ราวกับนาฬิกาบนข้อมือของพวกเขากำลังกรีดเสียงให้เร่งรีบ บางคนถึงขั้นพยายามแทรกตัวผ่านคนที่เดินอยู่ก่อนหน้า จะชนก็ไม่เป็นไรดอก ขอแค่เราผ่านไปได้เป็นพอ

          ภวิลหันกลับมามองภายในร้าน กลิ่นกาแฟคั่วหอมแตะจมูก เสียงเพลงหวานลอยอ้อยอิ่ง

 

          ที่นี่… นาฬิกาเพียงแค่กระซิบ

 

          เขาอมยิ้มให้ตัวเอง ก่อนจรดปากกาลงในหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า

          มีไอเดียเสมอสำหรับคนที่มองหามัน

 

 

 

          ‘บางที… สิ่งที่ทำให้เวลาเดินเร็ว

          คือใจตน’

 

 

 

 

 

          บันทึกเมื่อเวลา 19:30 นาฬิกา และสิ้นสุดที่เวลา 19:39 นาฬิกา

          บางคนอาจบอกว่า ‘เพียงครู่เดียว ผ่านไปตั้งสิบนาทีแน่ะ’

          แต่สำหรับผม

          เวลาสิบนาทีนั้น… เดินช้านะครับ

Comment

Comment:

Tweet

รักน้องเม้งกิงๆ ใจหยุดนิ่งเลย 

#4 By Mr.Brightside on 2012-10-02 00:49

ม็อคค่า !! ม็อคค่า !!
ม็อคค่า !!!
ผมชอบกินแหละพี่

เพิ่งให้อีกคอมเม้นนะ จะได้ใจหยุดนิ่งไปเลย... big smile big smile Hot! Hot! Hot!

#3 By Boymang*~ on 2012-10-02 00:43

ตอนที่เปิดมาเห็นคอมเมนท์ เวลาผมหยุดเลยครับ ปลายปลื้ม... ฮา big smile

#2 By Mr.Brightside on 2012-08-10 12:01

Hot! Hot! Hot!

อ่านเพลินครับ..เวลานั้น..

ไม่เท่ากันจริงๆ^^big smile big smile big smile

Recommend