Mr.Brightside View my profile

[บทความ] กฎหมู่และวิสคุส

posted on 09 Aug 2012 11:39 by misterbrightside

          คุณรู้จักวิสคุสหรือไม่ครับ?

          วิสคุสเป็นหมู่บ้านเล็กๆในนิยาย... หมูบ้านที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางภูเขา เป็นสถานที่ที่เชื่อในความดี หรืออย่างน้อยก็เชื่อว่าตนเชื่อในความดี

          ที่นี่อยู่กันอย่างสงบสุข ชาวเมืองทุกคนเหมือนญาติสนิท คอยเป็นหูเป็นตาให้กับเพื่อนบ้านราวกับเป็นธุระสำคัญ

          และเพราะพวกเขารู้จักกันหมด จึงทำให้เกิดกฎที่มองไม่เห็น

          'หากไปซื้อของที่ร้าน จงจ่ายเงินให้เขาไม่มากไม่น้อยไปกว่าที่ควรจะเป็น'

          ชาววิสคุสที่แท้จริงดำเนินชีวิตตามรูปแบบนั้นเอง ไม่เบียดเบียนใคร ไม่ปรนเปรอใคร

          อยู่กันแบบเข้าใจได้ ทำนายได้

          ผมคิดว่าผมพบแบบจำลองของวิสคุสบนรถตู่สายมีนบุรี - อนุสาวรีย์ชัยฯ

          เสียแต่ว่าเราไม่รู้จักกัน

 

           ผมก้าวขึ้นรถตู้ น่าเสียดายที่ได้เบาะเสริม แต่ยังดีกว่าไม่มีที่ให้ซุกตูด 

          ผมยัด เยียด เบียด เสียดตัวเองเข้าซอกระหว่างเบาะ ทำตัวห่อลีบไม่ให้ไหล่ไปชนกับสาวออฟฟิสทางด้านขวา หรือลุงพ่อค้าทางด้านซ้าย ใครเคยนั่งรถตู้ช่วงชั่วโมงเร่งด่วน คุณคงทราบดีว่าเบาะแถวหน้าและริมหน้าต่างเขา ชิงชัย กันแค่ไหน ผมที่เป็นปลานีโมตัวจ้อยท้ายแถว ได้เบาะเสริมมาเหมือนถูกรางวัล อย่างน้อยก็ไม่ต้องยืนขาแข็งรอคิวไปอีกเกือบชั่วโมง

          ผมนั่งทำตัวให้ห่อให้ลีบมากที่สุด มือข้างหนึ่งล้วงเข้ากระเป๋ากางเกง ควักธนบัตรออกมาเตรียมจ่ายค่าโดยสาร

          ห้าสิบบาท... ต้องทอนยี่สิบ ไม่ยุ่งยาก ไม่ยุ่งยาก

          นอกจากมีการชิงชัยเพื่อเบาะรองตูดแล้ว รถตู้ยังมีธรรมเนียมเวียนจ่ายเงินที่ผมอึดอัด (อาจอึดอัดอยู่คนเดียว) อธิบายคร่าวๆคือ 'การส่งต่อภาชนะเก็บเงินโดยให้ผู้โดยสารแต่ละแถวจ่ายเองทอนเอง' ความอึดอัดของผมก็เริ่มจากตรงนี้ หากวันไหนดันพกแบงค์ร้อยมา ก็ต้องเสียเวลาควักเงินทอนอยู่นาน ได้ทอนเป็นแบงค์นั้นไม่เท่าไหร่ แต่ได้ทอนเป็นเหรียญนี่สิ... ต้องควักต้องล้วงกันชั่วขณะหนึ่ง ท่ามกลางสภาพไม่เอื้ออำนวยให้นับเหรียญ และสายตากดดัน เสร็จยัง?จากคนรอบข้าง 

          ดังนั้นพกมาห้าสิบ ทอนด้วยแบงค์ยี่สิบ ถือว่ารวดเร็ว ไม่ยุ่งยาก ไม่ยุ่งยาก

          ผมจ่ายเสร็จ ยิ้มในใจให้กับความฉลาดของตัวเอง ก่อนเตรียมตัวหลับตามธรรมเนียม

 

          'ค่าโดยสารสามสิบนะครับ ขาดไปห้าบาท ใครจ่ายไม่ครบครับ!?'

          แม่เจ้า... เสียงคนขับห้าวหาญมาก ผมปรือตาขึ้นก่อนลืมตาเต็มที่เมื่อเขาถามซ้ำ

          'ใครจ่ายไม่ครบครับ!?'

          เงียบ...

          ผมเงียบ

          ทุกคนเงียบ

          คนขับรถตู้ก็เงียบ

          ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมเจอเหตุการณ์ใครจ่ายเงินไม่ครบ และทุกครั้งความเงียบก็ช่วยให้เรื่องนั้นถูกปล่อยผ่านไปได้ ผมเคยนั่งนึกว่าถ้าผมเป็นพี่คนขับ ผมจะจัดการอย่างไร ห้าบาทในเที่ยวนี้อาจดูน้อย แต่ถ้ารวมกันหลายๆเที่ยวมันก็เป็นเงินจำนวนหนึ่งซึ่งไม่สมควรโดนลักไก่

          พี่คนขับที่ผมพบมาน่าจะคิดเหมือนผม แและก็น่าจะคิดเหมือนผมในอีกด้านคือ 'ช่างมัน'

          เงินที่จ่ายไม่ครบ ถูกกลบด้วยความเงียบ...

          แต่ไม่ใช่กับพี่คนนี้

 

          ผมได้ยินเสียงเขาทำอะไรก๊อกแก๊กอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่จะส่งภาชนะเก็บเงินกลับมาทางด้านหลัง พร้อมพูดว่า 'เอาแบงค์ตัวเองคืนไปก่อน แล้วเก็บเงินใหม่อีกรอบครับ'

          อื้อฮือ... ผมเพิ่งเคยพบ

          ผู้โดยสารแถวหน้ารับภาชนะเก็บเงินกลับมาด้วยท่วงท่าไร้หัวจิตหัวใจ หยิบธนบัตรของตัวเองออกมาอย่างช้าๆเช่นเดียวกับผม 

          หยิบแบงค์ห้าสิบออกมา ใส่แบงค์ยี่สิบกลับไป ไม่ยุ่งยาก ไม่ยุ่งยาก

          ในความเงียบ พวกเราเอาเงินคืนกลับมาอย่างเชื่องช้า ก่อนใส่กลับลงไปใหม่อย่างอ้อยอิ่ง

          ผมนั่งรอ คล้ายคนลุ้นผลฟุตบอล 

          คนขับรถตู้รับภาชนะเก็บเงินกลับไป คนนั่งข้างๆนับเงินเหมือนเดิม

          เงียบ...

          ผมเงียบ

          ทุกคนเงียบ

          คนขับรถตู้เงียบ

          คนที่แอบจ่ายค่าโดยสารไม่ครบก็เงียบ

          เงินครบแล้ว

 

          ผมนั่งนึก...

          พฤติกรรมที่ไม่แตกแถวของผู้โดยสารและคนขับรถตู้ช่างเหมือนชาวเมืองวิสคุส

          บางครั้งบางสิ่งบางอย่างก็ซ่อนตัวได้ดีในหมู่คน

          รูปแบบที่เข้าใจได้ ทำนายได้คงดำเนินไปด้วยดี

          และคนที่ควานหาที่ซ่อนตัวคงไม่เดือดร้อน

 

          จนกระทั่งวันหนึ่ง.

edit @ 9 Aug 2012 19:11:14 by Mr.Brightside

Comment

Comment:

Tweet

Recommend